Ciekawym czynnikiem, pozwalajacym na wysuniecie koncepcji dotyczacej zakresu pojecia równowagi wewnetrznej u czlowieka, jest teoria frustracji S

Niestety, nie ustalono dotąd do, statecznie jasno, jaki jest zakres procesów zaliczanych do procesów warunkujących utrzymanie lub przywrócenie równowagi wewnętrznej. Ciekawym czynnikiem, pozwalającym na wysunięcie koncepcji dotyczącej zakresu pojęcia równowagi wewnętrznej u człowieka, jest teoria frustracji S. Rosenzweiga (An outline of jruetration theory W zlbior. re pod red. Mc V. Hurrt, 1944, t. ,I, s. 379) zakładająca istnienie trzech poziomów obrony organizmu przed frustracją. Odpowiadają one trzem podstawowym przykładom funkcjonalnym, których zachwianie traktuje się także i w niniejszej pracy jako zachwianie wewnętrznej równowagi organizmu. Pierwszy poziom – to obrona typu komórkowego lub immunologiczna, związana z zaburzeniem czynności pojedynczych organów lub części tkanki ustroju. Poziom drogi – to obrona typu autonomicznego lub pogotowia (emegency), związana z zaburzeniem całej struktury procesów fizjologicznych ustroju, regulowanych głównie przez układ autonomiczny. Poziom trzeci – to obrona korowa (ego-defense), związana z zaburzeniem regulacji neuropsychicznej wywołanym na przykład gwałtowną zmianą stereotypu zewnętrznego lub konfliktem psychicznym. Zaburzenie w obrębie tego układu może prowadzić do nerwicy. Wszystkie trzy, poziomy obrony równowagi wewnętrznej osobnika pozostają w ścisłym wzajemnym powiązaniu, co w razie niepowodzenia obrony na jednym z poziomów pozwala na włączenie wyższych form regulacji (intelektualizacja) lub niższych (regresja) aż do uzyskania właściwego stanu, rzeczy. Tak więc, aby utrzymać stan równowagi wewnętrznej lub – innymi słowy – zachować stałość środowiska wewnętrznego, jednostka musi odpowiednio reagować na bodźce zakłócające równowagę. Na przykład przy obniżonej temperaturze otoczenia musi podwyższyć temperaturę ciała (ludzie rozcierają na mrozie ręce, drepcą, biegną itp. , aby się rozgrzać), przy niedoborze białka czy soli mineralnych w ustroju musi doprowadzić do niego odpowiednią ilość potrzebnych substancji, pobierając je z otoczenia, musi też wymyślać sposoby właściwego rozwiązania konfliktu psychicznego, musi bronić się przed wrogami itp. Taki sposób reagowania na otoczenie, który umożliwia organizmowi utrzymanie stanu równowagi wewnętrznej, określany przez Rosenzweiga jako reakcja na, frustrację, nazwał Pawłow przywracaniem równowagi zewnętrznej, a zdolność utrzymania się w równowadze ze środowiskiem określił jako zdolność do samoregulacji (Pawłow, 1952, s. 29-37, 467-476). To samo mniej więcej oznacza wprowadzony przez Carmona termin homeosiasis: Homeostaza jest właściwą żywemu ustrojowi zdolnością utrzymywania stałości środowiska wewnętrznego we wszystkich okolicznościach (cyt [przypisy: młyny kulowe, wieszaki na medale, lewomepromazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: lewomepromazyna młyny kulowe wieszaki na medale