Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia AD 11

Zaobserwowano nadekspresję HER2 potencjalnego celu terapeutycznego w nowotworach z IDH typu dzikiego. Wśród glejaków niższego stopnia ze zmutowanym IDH obserwowaliśmy wyższą ekspresję kinazy białkowej tyrozyny SYK, E-kadheryny i aneksyny w grupie bez kodowania 1p / 19q. Wśród glejaków niższego stopnia z mutacją IDH i kodowaniem 1p / 19q odnotowaliśmy wyższe poziomy HER3 z fosforylowaną resztą tyrozyny w pozycji 1289, markerem, który potencjalnie nadaje oporność na inhibitory kinaz PI3. Od podpisów do ścieżek
Aby uzyskać wgląd w szlaki sygnałowe, przeprowadziliśmy zintegrowaną analizę mutacji, ogniskowej zmiany liczby kopii, wariantów strukturalnych i fuzji wpływających na geny kodujące receptorowe kinazy tyrozynowe (EGFR, PDGFRA, MET i FGFR), podjednostki kinazy PI3, kinazy MAP NF1 i BRAF, składniki szlaków p53 i RB1 (MDM2, MDM4, MDM1, CDKN2A i CDKN2B [określane dalej jako CDKN2A / B] i CDKN2C) i ATRX. Zmiany w obrębie tych loci były niezwykle podobne pod względem częstotliwości pomiędzy glejakami niższego stopnia z IDH typu dzikiego i glejakami z IDH typu dzikiego, ale nie pomiędzy tymi grupami a innymi podtypami glejaka niższego stopnia (Figura 5B i Fig. S21E w Dodatkowym Dodatku 1) .22 W sumie 43% glejaków niższego stopnia z IDH typu dzikiego i 53% glejaków z IDH typu dzikiego miało zmiany EGFR, przy czym amplifikacja EGFR była najczęstszą aberracją w obu (ryc. S21 w dodatku uzupełniającym 1). Homozygotyczne delecje CDKN2A / B występowały w 45% glejaków niższego stopnia z IDH typu dzikiego, który jest podobny do częstotliwości tych delecji w glejakach z IDH typu dzikiego (55%). Kontrastuje to z glejakami o niższym stopniu złośliwości z mutacją IDH i bez kodowania 1p / 19q, w których duże jednokopiowe delecje chromosomu 9p były powszechne, jednak CDKN2A / B homozygotycznie usunięto tylko w 4% (ryc. S14B w Dodatkowym dodatku ). Glejaki niższego stopnia ze zmutowanym IDH nie miały aberracji szlaku nowotworowego podobnych do glejaka z IDH typu dzikiego; zamiast tego mieli charakterystyczne zmiany w szlaku nowotworowym w TP53 i ATRX (w grupie z mutacją IDH i bez kodowania p / 19q) oraz w TERT, NOTCH1, CIC i FUBP1 (w grupie z mutacją IDH i kodowaniem 1p / 19q) ( Rys. S21E w Uzupełniającym dodatku 1).
Charakterystyka kliniczna i wyniki związane z podtypami molekularnymi
Ryc. 6. Ryc. 6. Wyniki kliniczne. P rz.A pokazuje wyniki Kaplana-Meiera dotyczące całkowitego przeżycia u pacjentów z LGG, które są sklasyfikowane zgodnie z tradycyjnym typem histologicznym i oceną. Próbki GBM (z wcześniej opublikowanych danych Atlas genomu raka22) są również uwzględniane do porównania
[patrz też: psycholog gdynia, psychiatra poznań, psychoterapia warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: psychiatra poznań psycholog gdynia psychoterapia warszawa