drenowania ropnia po rozcieciu opony twardej

W przypadkach ropni świeżych nieotorbionych, jak to ma miejsce najczęściej w móżdżku, drenaż należy przeprowadzić po uprzedniej aspiracji zawartości ropnia i wprowadzeniu roztworu penicyliny, co prowadzi do wyjałowienia jamy ropnia i do jego otorbienia się. Jeżeli stan chorego pozwala na to, takich nakłuć należy wykonać kilka. Opisano przypadki ostatecznego wyleczenia ropni przez same tylko nakłucia lub przez równoczesne stosowanie do jamy ropnia penicyliny (20000 jedno w roztworze 10000 jedno na l ml płynu fizjologicznego). Najczęściej zachodzi konieczność wczesnego drenowania ropnia po rozcięciu opony twardej i warstwy tkanki mózgowej między jamą ropnia i oponą twardą. Rozcięcie opony nie może być zbyt rozległe i nie powinno uszkadzać wału obronnego zabezpieczającego przestrzeń podpajęczynówkową w miejscu najbliższego sąsiedztwa ropnia mózgu z przestrzeniami ucha środkowego. Read more „drenowania ropnia po rozcieciu opony twardej”

NASWIETLANIE PROMIENIAMI ROENTGENA

NAŚWIETLANIE PROMIENIAMI ROENTGENA o tym czy należy naświetlać po operacji, decyduje przede wszystkim wynik badania anatomopatologicznego. Anatomopatologowi stawiamy z reguły następujące trzy pytania: 1. czy węzły limfatyczne uległy zajęciu przez tkankę rakową, czy nie, 2. czy stwierdzono naciek rakowy w naczyniach limfatycznych, 3. czy dało się stwierdzić wrastanie tkanki rakowej do naczyń żylnych? W razie odpowiedzi twierdzącej zachodzi. Read more „NASWIETLANIE PROMIENIAMI ROENTGENA”

Morfina moze zahamowac oddychanie

Morfina może zahamować oddychanie. Zgniecenie klatki piersiowej. Jeżeli klatka piersiowa ulegnie gwałtownemu zgnieceniu, w pozbawionych zastawek żyłach obręczy barkowej i głowy dochodzi do ostrego wzmożenia ciśnienia krwi wskutek zastoju, pojawiają się wybroczyny z naczyń włosowatych głowy i szyi oraz obrzęk; dla laika chory po takim urazie, z zasinioną obrzmiałą twarzą i szyją stanowi obraz wyjątkowo przerażający. W obrębie obręczy barkowej, na twarzy, na spojówkach, wszędzie spotykamy wybroczyny; w przypadkach ciężkich dochodzi również do wybroczyn błony bębenkowej, siatkówki, a nawet mózgu. Pomimo groźnego pozornie wyglądu, stan chorego ulega szybko poprawie i poza troskliwą opieką zabiegi specjalne nie są potrzebne. Read more „Morfina moze zahamowac oddychanie”

Czynniki biologiczne zewnetrzne

Czynniki biologiczne zewnętrzne Teoria zakaźna Trzecią teorią w powstawaniu, raka jest teoria zakaźna, która powstawanie raka wiąże z istotami żywymi. Wiadomo np. , że tkanki stają się dookoła rozmaitych pasożytów, zwłaszcza robaków. Klasycznym przykładem doświadczalnego raka, wywołanego obleńcami, jest- rak żołądka wywołany u szczurów karmieniem karaluchami zakażonymi Spiroptera megastoma. Karaluch więc byłby tylko gospodarzem pośrednim. Read more „Czynniki biologiczne zewnetrzne”

Bacillus tumefaciens

Bacillus tumefaciens nie został uznany za przyczynę powstawania raka, aczkolwiek nie odmawia się mu roli czynnika sprzyjającego. Po nieudanych próbach znalezienia swoistej bakterii zwrócono uwagę na wirusy. Stwierdzono mianowicie, że mięsak kur daje się przenosić nie tylko przez przeszczepienie jego komórek, lecz także przez wprowadzenie wyciągu bezkomórkowego lub przesączu uzyskanego przez sączek Berkefelda. Świadczyłoby to, że istnieje swoisty czynnik zakaźny, nie dający się wykryć przez mikroskop. Uważano więc ten czynnik zakaźny za wirus i jak wykazano jest on wrażliwy na środki odkażające, ciepłota zaś 56° zabija go . Read more „Bacillus tumefaciens”

Przemiana materii

Przemiana materii Zmiany fizyko-chemiczne mogą być także skutkiem pierwotnych zmian mechemizmu komórkowego. Ponieważ w komórkach rakowych nie udało się stwierdzić swoistego jadu, wywołującego wyniszczenie ustroju, zwrócono uwagę na wadliwą przemianę materii w tych komórkach. a. Przemiana węglowodanowa Energia wszystkich tkanek może pochodzić albo z glikozy, to jest rozpadu cukru na dwie cząsteczki kwasu mlekowego, albo z utleniania cukru do wody. i kwasu węglowego. Read more „Przemiana materii”

Obraz kliniczny przewleklego niezytowego zapalenia ukladu zólciowego jest wielopostaciowy

Objawy. Obraz kliniczny przewlekłego nieżytowego zapalenia układu żółciowego jest wielopostaciowy. Jego objawy w różnych przypadkach są wyrażone w stopniu niejednakowym i nie są stałe. Najczęstszymi dolegliwościami chorych są bóle, przypadłości trawienne i nerwowo-psychiczne. Bóle są usadowione w prawym podżebrzu lub w dołku sercowym, skąd promieniują przeważnie ku prawej łopatce. Read more „Obraz kliniczny przewleklego niezytowego zapalenia ukladu zólciowego jest wielopostaciowy”

Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 5

Dodatkowe serotypy PCV13 to serotypy PCV13 nie zawarte w PCV7. Wśród dzieci w wieku poniżej 2 lat częstość inwazyjnej choroby pneumokokowej (wszystkie serotypy łącznie) spadła o 69% (95% CI, -72 do -65), z 54,8 przypadków na 100 000 osobolat w okresie odniesienia do 17,0 przypadki na 100 000 w 2012 r. (tabela i wykres 1A i wykres 2A). Największe spadki dotyczyły występowania choroby serologicznej PCV7 (-89%, 95% CI, -92 do -86), z każdym serotypem PCV7 i serotypem 6A związanym ze szczepionką znacząco spadającym w porównaniu z okresem odniesienia do roku 2011. Porównanie wartości wyjściowej W 2012 r. odnotowano nieistotny wzrost o 6% (95% CI, -16 do 23) w częstości występowania chorób spowodowanych nieszczepionymi serotypami. Do 2012 r. Read more „Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 5”

Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia AD 9

OSC1 jest silnie skorelowany z glejakami niższego stopnia z mutacją IDH i bez kodowania 1p / 19q, a OSC4 zawiera wyłącznie glejaki niższego stopnia z IDH typu dzikiego. Grupa z mutacją IDH i kodowaniem 1p / 19q zawierała niższe glejaki niższego rzędu OSC2 i OSC3, które różniły się od siebie mutacjami w CIC, FUBP1 i NOTCH1, ale nie różniły się zasadniczo pod względem oceny stopnia złośliwości lub wyniku dla pacjenta . Konkordancja pomiędzy stanem IDH-1p / 19q a klasami opartymi na dwóch różnych wieloplatformowych podejściach do integracji danych genomowych (CoC i OncoSign) jest uderzająca i kontrastuje ostro ze znacznie słabszą korelacją pomiędzy histologicznymi podtypami i nienadzorowanymi klasami multiplatformowymi (Tabela S2E w Dodatkowym dodatku ). Stwierdzenie, że szeroko dostępne markery (IDH i 1p / 19q) mogą być stosowane do klasyfikacji glejaków o niższym stopniu trudności, z wynikami podobnymi do uzyskanych w wyniku nienadzorowanej stratyfikacji danych cząsteczkowych genomewidu, zapewnia obiektywne, oparte na danych uzasadnienie użycia IDH i 1p / Markery 19q do identyfikacji klas chorób glejaków o niższym stopniu zaawansowania i do włączenia ich do współczesnego klasyfikatora klinicznego.11,14,39,40 Glejaki niższego stopnia i glioblastoma z IDH typu dzikiego
Mutacje w siedmiu genach były silnie związane z glejakami niższego stopnia, które miały IDH typu dzikiego. Pięć z tych genów zostało zmutowanych w glejaku: PTEN (w 23% niższych glejaków z IDH typu dzikiego), EGFR (w 27%), NF1 (w 20%), TP53 (w 14%) i PIK3CA (w 9%) .22 Odkryliśmy również nowe mutacje w PTPN11, które kodują białko niereceptorowe fosfatazy tyrozynowej 11 (w 7%), oraz w PLCG1, który koduje fosfolipazę C gamma (w 5%) (Figura 2) . Podobnie, zmiany liczby kopii w guzach z IDH typu dzikiego różniły się od glejaków niższego stopnia ze zmutowanym IDH i zamiast tego przypominały glioblastomy z IDH typu dzikiego (Figura 5A). W szczególności, zyski chromosomu 7 i delecje chromosomu 10 współwystępowały w ponad 50% guzów tego podtypu (zyski chromosomu 7, 56%, delecje chromosomu 10, 63%), jednak zmiany te były nieobecne w grupach ze zmutowanymi IDH. Read more „Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia AD 9”