Natomiast ludzie o wysokiej kulturze intelektualnej

Natomiast ludzie o wysokiej kulturze intelektualnej, przyzwyczajeni do stałej kontroli swojego działania i wykazujący w równej mierze nasilone postawy prospołeczne, jak i aspołeczne, mają szczególne trudności w wyborze motywu. Nieraz w ogóle sformułowanie celu jest dla nich niemożliwe i ludzie ci działają w trakcie permanentnie odbywającego się procesu eliminacji motywów. Stąd ich – działanie jest niekonsekwentne, słabe, pełne nagłych porywów i odwrotów. Świetny portret takiego człowieka skreślił K. I. Gałczyński w wierszu pt. Śmierć inteligenta. Może przy dokładniejszej analizie tzw. konfliktów wewnętrznych okazałoby się, że trudności w wyborze motywu stale zachodzą przy jednoczesnym istnieniu sprzecznych postaw społecznych i aspołecznych, jest to już jednak zagadnienie leżące wyraźnie poza ramami obecnych rozważań. 3. UWAGI OGÓLNE Na zakończenie tych uwag na temat sposobu rozumienia terminu postawa i związku postaw z motywami postępowania, należałaby może jeszcze mocniej zaakcentować, że postawy to produkt społeczny, produkt doświadczenia człowieka w płaszczyźnie stosunków społecznych. Jest rzeczą jasną i nieraz podkreślaną w psychologii, że postawy tworzą się przy zetknięciu jednostki, mającej określoną wiedzę, nawyki i potrzeby z nowymi informacjami, z nowymi wymaganiami społecznymi i sytuacjami środowiskowymi w których należy działać. Przykładem może być mechanizm powstawania określonych postaw na skutek tak zwanego dysonansu poznawczego (cognitive dissonance) opisanego przez L. Festingera (1958 r. ). Pojawia się on wówczas, gdy osobnik posiada informacje dotyczące tego samego zjawiska, pozostające ze sobą w stanie dysonansu. Jeśli więc mówimy, że wybór motywu zależy od układu i jakości postaw związanych z daną sytuacją, równie dobrze można stwierdzić, że wybór motywu jest uwarunkowany przez doświadczenie społeczne jednostki. Określenie właściwości tego doświadczenia oraz okoliczności, w których ono powstało, jest zadaniem badań genetycznych, jakie przeprowadza psycholog kliniczny przy analizie życiorysu pacjenta. Tymi zagadnieniami w mniejszej pracy nie zajmuję się. Rozważania tego rozdziału nasuwają jednak jeszcze inne pytanie: Jeśli nawet postawy jednostki tłumaczą, dlaczego dany człowiek w pewnej określonej sytuacji wybiera taki, a nie inny motyw postępowania, to nie wyjaśniają, czemu zachodzi w ogóle sam proces wyboru, czemu człowiek sili się, by dokonać żmudnej nieraz i wyczerpującej nerwowo eliminacji motywów. Analiza życiorysów osób nieprzystosowanych wskazuje jednoznacznie, że w wielu przypadkach bardzo wyraźnie występuje zasadniczy kierunek działania, przypominający to, co Adler nazywa stylem życia [hasła pokrewne: fizjoterapia w ginekologii i położnictwie, gsk dla aptek, półpasiec leczenie jak długo ]

Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 7

Zastosowano te same metody mikrorozcieńczania bulionu, które były stosowane we wszystkich żywotnych izolatach od 2009 r. 31 Od okresu bazowego do 2012 r. Wśród dzieci w wieku poniżej 2 lat wskaźnik inwazyjnej choroby pneumokokowej wywołanej przez izolaty niewrażliwe na penicylinę zmniejszył się o 82% (95% CI, -85 do -78), a odsetek chorób spowodowanych przez wrażliwe na penicylinę izolaty zmniejszyły się o 47% (95% CI, -55 do -38) (ryc. S4 w dodatkowym dodatku). Zmniejszyła się również liczba chorób wywołanych przez izolaty niewrażliwe na ceftriakson i wrażliwe na ceftriakson izolaty (-85% [95% CI, -91 do -77] i -66% [95% CI, -70 do -62], odpowiednio) , podobnie jak częstość chorób wywołanych przez oporne na wiele leków izolaty i oporne na wiele leków izolaty (-84% [95% CI, -88 do -79] i -38% [95% CI, -43 do -33] , odpowiednio). Zmiany te spowodowane były przede wszystkim spadkiem odsetka serotypów PCV7 niewrażliwych na penicylinę, od 70% izolatów (348 z 498) w 2009 r. Do 47% (41 z 87) w 2012 r. Read more „Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 7”

Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia

Rozproszone glejaki o niskim i pośrednim stopniu zaawansowania (które razem tworzą niższe glejaki, klasy II i III Światowej Organizacji Zdrowia) mają wysoce zmienne zachowanie kliniczne, którego nie można odpowiednio przewidzieć na podstawie klasy histologicznej. Niektórzy są bezwolni; inni szybko przechodzą do glioblastoma. Niepewność pogłębia zmienność obserwowana w diagnostyce histopatologicznej. Mutacje w IDH, TP53 i ATRX oraz kodowanie ramek chromosomów 1p i 19q (kodowanie 1p / 19q) uznano za klinicznie istotne markery glejaków niższego stopnia. Metody
Przeprowadziliśmy analizy genomewidów 293 glejaków niższego stopnia od dorosłych, zawierających sekwencję egzemiczną, liczbę kopii DNA, metylację DNA, ekspresję RNA informacyjnego, ekspresję mikroRNA i ekspresję ukierunkowanego białka. Dane te zostały zintegrowane i przetestowane pod kątem korelacji z wynikami klinicznymi.
Wyniki
Nieuprawnione grupowanie mutacji i danych z platform RNA, DNA-kopii i platform DNA-metylacyjnych ujawniło zgodną klasyfikację trzech silnych, nienakładających się, prognostycznie znaczących podtypów glejaka niższego stopnia, które zostały wychwycone dokładniej przez IDH, 1p / 19q, i Status TP53 niż przez klasę histologiczną. Read more „Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia”

Oparta na Tenofowirie profilaktyka zakażeń wirusem HIV wśród kobiet afrykańskich AD 2

Celem badania VOICE było oszacowanie skuteczności codziennego leczenia żelem pochwowym TFV, w porównaniu z żelem placebo, oraz doustnego TDF i doustnego TDF-FTC, w porównaniu z doustnym placebo, w zapobieganiu seksualnie nabytemu zakażeniu HIV-1 w kobiet i ocenić profile bezpieczeństwa każdej z aktywnych terapii. Metody
Badana populacja
Od września 2009 r. Do czerwca 2011 r. Przebadaliśmy 12 320 kobiet w 15 lokalizacjach w RPA, Ugandzie i Zimbabwe (Tabela S1 w Dodatkowym dodatku, dostępna w pełnym tekście niniejszego artykułu). Do badania zakwalifikowano kobiety w wieku od 18 do 45 lat, które nie były w ciąży ani karmiące piersią, a które zgłosiły ostatnio stosunek pochwowy, stosowały skuteczną antykoncepcję oraz miały normalną czynność nerek, hematologiczną i wątrobową (tabela S2 w dodatkowym dodatku).
Randomizacja i procedury badania
Uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: 1: 1: 1: do jednego z pięciu schematów: doustnego TDF (300 mg) i TDF-FTC placebo, doustnego TDF-FTC (300 mg TDF i 200 mg FTC) i TDF placebo, doustne TDF placebo i doustne TDF-FTC placebo, żel pochwowy 1% TFV lub żel placebo na pochwę.10 Uczestnikom doradzano codzienne stosowanie produktów. Wszyscy uczestnicy byli testowani pod kątem zakażeń przenoszonych drogą płciową w momencie rejestracji, raz w roku i kiedy są wskazani. Read more „Oparta na Tenofowirie profilaktyka zakażeń wirusem HIV wśród kobiet afrykańskich AD 2”