Po nacieciu opony twardej nie opróznia sie ropnia calkowicie

Po nacięciu opony twardej nie opróżnia się ropnia całkowicie, aby nie dopuścić do zapadnięcia się jego ścian często nie dość jeszcze dobrze uformowanych, lecz wykłada się jamę ropnia wąskim sączkiem napojonym w roztworze fizjologicznym soli z dodatkiem kilku tysięcy jednostek penicyliny. Tamponowanie należy przeprowadzać bardzo delikatnie za pomocą zagiętych szczypczyków lub zakrzywionego zgłębnika. Tamponowanie nie może być zbyt ciasne, nie może przeszkadzać samoistnemu opróżnianiu się ropnia przez otwór w oponie twardej. Leczenie następowe polega na skracaniu sączka wypełniającego jamę ropnia przez wyciąganie przy każdym opatrunku jamy pooperacyjnej części sączka z jamy ropnia. Częstość opatrunku i szybkość skracania sączka zależne. Read more „Po nacieciu opony twardej nie opróznia sie ropnia calkowicie”

Poszukiwanie ropnia za pomoca naklucia

Poszukiwanie ropnia za pomocą nakłucia należy rozpocząć po ustaleniu rozpoznania i lokalizacji ropnia na podstawie przebiegu klinicznego i zmian znalezionych przy operacji ucha środkowego. Nawet duże zmiany opony twardej nie są wskazaniem do nakłuwania dołów czaszkowych. Wiadomo, że nawet objawy ogniskowe przemawiające za ropniem mózgu można stwierdzić w przypadkach ropni zewnątrzoponowych. Dlatego przy pierwszym zabiegu na uchu środkowym należy nakłuwać tkankę mózgową tylko w przypadkach pewnego rozpoznania lub kiedy stan ogólny chorego nie pozwala na odczekanie efektu pierwszego zabiegu. Ropni płata skroniowego szukać należy przez nakłucie opony twardej środkowego dołu czaszkowego w miejscu najsilniej wyrażonych zmian na oponie twardej, w sąsiedztwie największych zmian kostnych pokrywy jamy bębenkowej i sutkowej. Read more „Poszukiwanie ropnia za pomoca naklucia”

Pekniecie pluca

Pęknięcie płuca. Jeżeli podczas zgniecenia klatki piersiowej następuje odruchowe zamknięcie głośni, płuco poza obszarem ucisku zostaje rozdęte jak piłka gumowa i pęka. U osób w wieku młodzieńczym ze sprężystą klatką piersiową może nie dojść wtedy do złamania żebra. W razie pęknięcia płuca spotykamy zamkniętą odmę piersiową, odmę wentylową pod ciśnieniem lub odmę podskórną, przede wszystkim w obrębie dołów nadobojczykowych; w innych przypadkach dochodzi do odmy zewnątrz-opłucnowej i odmy śródpiersia, która wymaga otwarcia z cięcia kołnierzowatego na szyi w celu usunięcia zaburzeń odpływu krwi żylnej. Odma podskórna ulega wessaniu w ciągu około 3 tygodni; odma zastawkowa pod ciśnieniem wymaga odciążenia sposobem Thierscha (p. Read more „Pekniecie pluca”

Bacillus tumefaciens

Bacillus tumefaciens nie został uznany za przyczynę powstawania raka, aczkolwiek nie odmawia się mu roli czynnika sprzyjającego. Po nieudanych próbach znalezienia swoistej bakterii zwrócono uwagę na wirusy. Stwierdzono mianowicie, że mięsak kur daje się przenosić nie tylko przez przeszczepienie jego komórek, lecz także przez wprowadzenie wyciągu bezkomórkowego lub przesączu uzyskanego przez sączek Berkefelda. Świadczyłoby to, że istnieje swoisty czynnik zakaźny, nie dający się wykryć przez mikroskop. Uważano więc ten czynnik zakaźny za wirus i jak wykazano jest on wrażliwy na środki odkażające, ciepłota zaś 56° zabija go . Read more „Bacillus tumefaciens”

Brak jednolitego odczynu u zwierzat na wprowadzenie odpowiednich zarazków równiez przeczy teorii zakaznej

Świadczyłoby to o swoistości czynnika chemicznego, wytwarzanego przez komórki uszkodzone nowotworowym wirusem. Okazało się jednak dalej, że można otrzymać mięsak w zupełnie jałowych warunkach. Przeciwko teoriom o zakaźnej przyczynie powstawia nowotworów przemawia także to, że dotychczas nie stwierdzono swoistego czynnika dla każdego gatunku nowotworu. Brak jednolitego odczynu u zwierząt na wprowadzenie odpowiednich zarazków również przeczy teorii zakaźnej. Możliwość wywołania nowotworu w warunkach jałowych oraz możliwość przejścia zdrowej wyosobnionej tkanki w tkankę nowotworową, bez udziału żywego wirusa obala teorię zakaźną. Read more „Brak jednolitego odczynu u zwierzat na wprowadzenie odpowiednich zarazków równiez przeczy teorii zakaznej”

Duze zreszta analogiczna „walke przeciwienstw” mozna by wykryc i w koncepcjach Freuda

Duże zresztą analogiczną walkę przeciwieństw można by wykryć i w koncepcjach Freuda, tylko że tu przeciwieństwo -zachodzi pomiędzy libido a cenzurą, stanowiącą wyraz norm i poglądów przejętych przez jednostkę od jej środowiska społecznego powstałyby choćby przy porównywaniu organizmu z samochodem, nie mówiąc o żółwiach elektronowych. Poza tym byłoby ono równoznaczne z twierdzeniem, że postępowanie istot żywych nie jest wywoływane przez czynniki zewnętrzne, co niewątpliwie nie jest słuszne. Podkreśla to szczególnie mocno odruchowa teoria zachowania się, zapoczątkowana jeszcze przez Sieczenowa (L M. Sieczenow, 1952). Zgodnie z tą teorią organizm żywy jest ściśle włączony w środowisko, tworzy z nim -pewnego rodzaju jedność, a zasadnicze przyczyny zachowania się tkwią – tak właśnie jak przy klasycznych odruchach – poza nim są nimi takie alb inne bodźce zewnętrzne. A więc różnica pomiędzy ciałami martwymi a żywymi organizmami jak zakładają refleksolodzy, nie leżałaby w odmienności czynników dynamizujących, bo ruch jednych i drugich wymaga pewnego popchnięcia z zewnątrz, różny byliby tylko: 1) sposób, w jaki reagują one na owo popychanie (np. popchnięcie kuli wywołuje na ogół ruch w kierunku pchnięcia, analogiczne podrażnienie zwierzęcia może wywołać agresję z jego strony) oraz 2) rodzaj czynników popychających (bodźcami dla zachowania się mogą być wszelkie czynniki, dla których odbioru zwierzę posiada narządy zmysłowe). Wydaje się jednak, że czysto odruchowa teoria zachowania się (np. refleksologia Bechterewa czy behawioryzm Watsona), przy całej jej słuszności, wymaga pewnego uzupełnienia, wprowadzonego zresztą przez samego Pawłowa, a tak często zapoznawanego przez tzw. pawłowistów. Gdy mówimy, że czynnikami wywołującymi zachowanie się zwierzęcia czy człowieka są bodźce, np. wzrokowe, słuchowe, węchowe, termiczne itd. , nasuwa się od razu pytanie: dlaczego te czynniki pobudzają organizm do ruchu? Pawłow przyjął, że dzieje się to z powodu istnienia tzw. zasadniczych tendencji organizmu, które powstają pod wpływem podrażnienia z zewnątrz lub ad wewnątrz i kierują życiem zwierząt i ludzi (por. np. 1. P. Pawłow, 1952, s. 490). Na przykład pod wpływem braku pożywienia ujawnia się tendencja ukierunkowująca organizm na szukanie pożywienia, w wyniku zaś działania hormonów płciowych – tendencja ukierunkowująca organizm na osobnika innej płci itp. W psychologii odpowiednikiem tego ujęcia jest stosowane w niej pojęcie potrzeby: Żywy Organizm reaguje na bodźce dlatego, że ma określane potrzeby. Zwierzęta uciekają od wysokich temperatur, ponieważ mają potrzebę przebywania w niższych temperaturach, pożerają pokarm, ponieważ mają potrzebę odżywiania się, itd [przypisy: blue yeti allegro, odma zastawkowa, dyżury aptek sucha beskidzka ]

Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 5

Dodatkowe serotypy PCV13 to serotypy PCV13 nie zawarte w PCV7. Wśród dzieci w wieku poniżej 2 lat częstość inwazyjnej choroby pneumokokowej (wszystkie serotypy łącznie) spadła o 69% (95% CI, -72 do -65), z 54,8 przypadków na 100 000 osobolat w okresie odniesienia do 17,0 przypadki na 100 000 w 2012 r. (tabela i wykres 1A i wykres 2A). Największe spadki dotyczyły występowania choroby serologicznej PCV7 (-89%, 95% CI, -92 do -86), z każdym serotypem PCV7 i serotypem 6A związanym ze szczepionką znacząco spadającym w porównaniu z okresem odniesienia do roku 2011. Porównanie wartości wyjściowej W 2012 r. odnotowano nieistotny wzrost o 6% (95% CI, -16 do 23) w częstości występowania chorób spowodowanych nieszczepionymi serotypami. Do 2012 r. Read more „Wpływ szczepień na inwazyjną chorobę pneumokokową w Afryce Południowej AD 5”

Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia AD 5

Znaleziono silną korelację między przypisaniem klastra CoC a podtypami molekularnymi zdefiniowanymi na podstawie statusu kodowania IDH-1p / 19q: większość glejaków o niższym stopniu złośliwości z IDH typu dzikiego znajdowało się w klastrze CoC, który zawierał klastra mRNA R2, klastra mikroRNA Mi3, Klastra metylacji DNA M4 oraz klaster liczby kopii DNA C2. Kolejny klaster CoC zawierał prawie wszystkie glejaki z mutacją IDH i kodowaniem 1p / 19q i zawierał głównie gromady R3, M2 i M3 oraz C3. Trzeci klaster CoC był wysoko wzbogacony dla glejaków z mutacją IDH i bez kodowania 1p / 19q i obejmował gromady R1, M5, C1 i Mi1. Aby określić względną siłę schematów klinicznych dla klasyfikacji glejaków niższego stopnia w wychwytywaniu biologicznych podgrup ujawnionych metodą analizy CoC, porównaliśmy korelację między podtypem IDH-1p / 19q a przypisaniem klastra CoC z korelacją między klasą histologiczną i klastrem CoC zadanie. Podczas gdy 90% próbek o określonym oznaczeniu IDH-1p / 19q mapowało jeden do jednego z przeważającym skupiskiem CoC, tylko 63% próbek w obrębie określonej klasy histologicznej wykazało to dominujące mapowanie. Co więcej, zgodność między stanem IDH-1p / 19q a przypisaniem klastra CoC była znacznie większa niż między podtypem histologicznym i przypisaniem klastra CoC (skorygowany indeks Rand, 0,79 vs. 0,19) (tabela S2E w dodatkowym dodatku 1), który wskazuje, że IDH Stan -1p / 19q oddaje charakterystykę biologiczną glejaków niższego rzędu z większą wiernością niż klasa histologiczna. Read more „Kompleksowa, integratywna analiza genomowa glejaków rozproszonych niższego stopnia AD 5”