ZASADA ELIMINACJI MOTYWU

Inaczej mogłyby np. wyglądać postawy Jana w stosunku do ojca. Mogą nie być tak jednolite. Na przykład: jeśli chodzi o ocenę ojca jako obywatela, może to być postawa dodatnia, jeśli chodzi zaś o ocenę jako głowy rodziny – ujemna. Rozumie się przez to że na szereg pytań (sytuacji), w których chodziło o ojca jako obywatela, padły odpowiedzi, które miały tę wspólną cechę, że oceniały go dodatnio, natomiast pa pytania o ojca jako o głowę rodziny odpowiedzi cechuje ocena ujemna. Na tym, jak mi się wydaje, polegają różnice między definicją postawy, jaką dał Hilgard, zbliżoną do definicji stereotypu dynamicznego, i definicją zaproponowaną przez Greena. W pracy mej oprę się na rozumieniu i postawy podanym przez Greena. Definicję tę można więc obecnie sformułować następująco: postawa względem przedmiotu X jest to czynnik hipotetyczny (zmienna utajona, dyspozycja), przejawiający się w zachowaniach różnorodnych, ale posiadających pewną wspólną cechę, mianowicie określony (pozytywny lub negatywny) stosunek do danego przedmiotu. 2. ZASADA ELIMINACJI MOTYWU Wydaje się, że dopiero znajomość tak pojętych postaw pomaga zrozumieć nie tylko w to, dlaczego ludzie w pewnej sytuacji postępują w określony sposób, ale przede wszystkim, dlaczego podają takie, a nie inne motywy swego postępowania. Przedstawię przykład: Jan, zajmujący dość wysokie, kierownicze stanowisko, ma negatywną postawę wobec wszelkich pomysłów przekraczających jego zdolność rozumienia. Taki właśnie pomysł przedstawił mu jego przyjaciel, pracujący w tej samej instytucji jako jego podwładny. Jan chowa projekt do biurka i nie dopuszcza do publicznego przedyskutowania go. Motyw Jana jest następujący: „Pomysł jest wyraźnie niedorzeczny i kompromituje projektodawcę. Jako jego przyjaciel muszę, niestety, tak postąpić”. Motyw podany przez Jana oraz postępowanie realizujące ten motyw można uważać za wyznaczone przez jego negatywną postawę wobec nowych pomysłów. Znając tę postawę potrafimy lepiej zrozumieć, dlaczego Jan postąpił tak, a nie inaczej. Tu jednak nasuwa się pewna wątpliwość. Owszem, znajomość wspomnianej postawy Jana pozwala na postawienie prognozy, że będzie on w jakiś sposób starał się pomysł przyjaciela odrzucić, ale nie tłumaczy, dlaczego obrał taką, a nie inną formę odrzucenia. Miał przecież – zdawałoby się – do wyboru wiele innych sposobów wyrażenia tej swojej negatywnej postawy: mógł projektodawcę poprosić do siebie na rozmowę i zganić go, mógł publicznie wyśmiać pomysł, a korzystając z autorytetu, jaki zapewniało mu jego stanowisko, nie dopuścić do dyskusji nad nim itp [przypisy: psycholog poznań, psychiatra poznań, psychoterapia wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: psychiatra poznań psycholog poznań psychoterapia wrocław